Ninjaarch

คิดว่าโลกนี้มีคนสมบูรณ์แบบจริง ๆ เหรอ
คนที่ไม่มีข้อเสียเลย คนที่พร้อมทุกอย่าง คนที่ดีที่สุด
ถ้าคุณตอบว่า "มี" นั่นก็เพราะคุณเลือกที่จะมองเขาเพียงด้านเดียว
หรือว่า คุณอาจยังไม่รู้จักเขาทั้งหมดทุกด้านก็ได้
"ไม่เป็นเขาเราก็ไม่รู้หรอกนะ"
ประโยคนี้มีคนเคยพูดไว้ และเราเองก็เชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

------------------------------------------------------------------

คนเราย่อมอยากมีเพื่อน มีสังคม อยากได้การยอมรับจากคนอื่น
การที่จะมีเพื่อนซักคน
มันย่อมไม่เหมือนกับการมีแค่คนรู้จัก
"เพื่อน"กับ"คนรู้จัก"ไม่เหมือนกัน
เพราะ"เพื่อน" คึือคนที่ยอมรับเราได้ในตัวตนที่เราเป็น
ไม่ว่าด้านดี หรือไม่ดี ข้อเด่น หรือข้อด้อย
แต่ "คนรู้จัก" ไม่จำเป็นต้องยอมรับสิ่งที่เราเป็นทั้งหมดก็ได้
การคบหาแค่ผิวเผินที่อวดแต่ด้านดี ๆ ก็ทำได้
การที่ฉันจะเลือกคบเพื่อนซักคน
บ่อยครั้งที่ฉันพยายามจะสร้างความประทับใจ
เอาแต่สิ่งดี ๆ มาอวดอ้าง
พยายามปิดบังข้อเสียของตัวเอง
แต่มันก็ทำได้ไม่นาน
มีหลายครั้งเสียเพื่อน เสียความรู้สึก เสียดายเวลา
เพราะความพยายามแอ๊บดีนี่แหละ
ตอนนี้ได้บทเรียนมาเยอะเลย
ฉันจะพยายามเป็นตัวของตัวเองให้มากขึ้น
พยายามถามตัวเองบ่อย ๆ
ว่าชอบไม่ชอบอะไร
ไม่ชอบก็ไม่ต้องไปทำ ไม่อยากก็ไม่ต้องไปฝืน
"เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดแล้ว"
ใครไม่คบเราเพราะข้อเสียของเรา
ก็ปล่อยเขา....
ใครอยากได้คบคนดีที่สมบูรณ์แบบ
ก็ปล่อยเขา...
"ช่างมัน..."
นับจากวันนี้จะเป็นประโยคที่ใช้บ่อย ๆ
ความสัมพันธ์บางอย่าง ยิ่งยื้อยิ่งดึงก็ยิ่งห่าง
แต่พอเราอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยไปตามธรรมชาติ
ให้เวลาเป็นเครื่องตัดสิน
น่าแปลกนะ...ความสัมพันธ์กลับงอกงามขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์
ทั้งในแง่ของความรักและมิตรภาพ
ก็คงใช่ทฤษฎีเดียวกันนี้
จากวันนี้...จะรักตัวเองให้มาก
ทำเพื่อตัวเองให้มาก (แต่ไม่ใช่เห็นแก่ตัวนะ)
และเปิดใจรับคนที่พร้อมจะยอมรับสิ่งที่เราเป็นให้มากขึ้นด้วย
จะไม่แคร์คนที่ไม่แคร์....
จะไม่สนคนที่ไม่สน.....
และจะไม่เลือกคบคนที่คุณสมบัติภาพนอก
เพราะหากเรามองคนที่วัตถุ
วันนึง...เราคงไม่ต่างจากวัตถุนั้นในที่สุด..

จะไม่หมดศรัทธาตัวเอง
เพียงเพราะคำพูดหรือการกระทำของคนที่ไม่รู้จักเราดีพอ

-----------------------------------------------------------------

เหนื่อยค่ะ เหนื่อยใจ...
พาลไม่อยากจะคิดจะทำอะไรเลย
ชีวิตลอยเอื่อย ๆ เหมือนลูกโป่งหมดแก๊ส
จะขึ้นก็ไม่ขึ้น มีแต่ลดลงแฟ่บลง
บ่น ๆ ๆ...
ยายแก่เอ๊ย
มีทริปจะไปเที่ยวค่ะ ทริปสั่งลาก็ว่าได้
ต่อจากนี้คงหนัก ทั้งงาน ทั้งชีวิต
ทั้งหลาย ๆ อย่าง คงเป็นช่วงใช้กรรมแล้วค่ะ
หนาวแล้วเนอะ หนาวเร้ว....เร็ว
อากาศหนาว ๆ อย่างงี้ ยิ่งดูเหงา ๆ ไปกันใหญ่

จะไปเขาใหญ่ค่ะ ยังไงหากมีโอกาสคงได้อัพเดทให้ฟังนะคะ
ไม่น่าเชื่อว่าจะจองบ้านอุทยานได้แฮะ แต่ก็จองได้ซะงั้นสามารถมั่ก ๆ
ไม่รู้จะเป็นยังไงนะ...
มีบางคนที่ใจนึงก็อยากให้ไปมาก ๆ อีกใจก็ไม่อยากเพราะจะได้จบ ๆ ไปซะ
สองจิตสองใจมาตลอด
แต่เอาเหอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป
เค้้าจะไป เค้าจะไม่ไป ยังไงซะ เราก็ขอไปให้มีความสุขละกัน
เราควรสร้างความสุขที่ไม่ต้องผูกติดกับใครจริงมั้ยคะพี่จั่นเจา(เอ่ยชื่อเพราะรู้ว่าต้องเข้ามาอ่านแน่ ๆ 55)

อืมมม.....
อากาศบนเขาใหญ่ไม่รู้จะหนาวมากมั้ยเนอะ
ทริปนี้จะประทับใจหรือเซ็งก็ไม่รู้อีก
แต่ที่แน่ ๆ คือเสียดายที่ฝนดาวตกมาช้าไปสิบกว่าวัน
ไม่งั้นล่ะก็ท้องฟ้าเขาใหญ่คงสวยงามขึ้นอีกหลายเท่าเลยทีเดียว

แปดเก้าวันที่ผ่านมา..
มีเวลาเงียบ ๆ คิดอะไรอยู่บ้าง
ทรมานเหมือนกันนะ แต่ก็ผ่านมาได้
ทีนี้ล่ะ ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนต้องกลับไปเจอสถานการณ์แบบเดิมอีก
เอาล่ะ...มาพิสูจน์กันดูนะว่าใจเราจะแน่ซักแค่ไหน

สู้ๆ

ขึ้นต้นมาก็เศร้าละ
แต่มันก็เศร้าจริง ๆ นะคะ
วันเกิดของใครบางคนที่สำคัญสำหรับเรา
แต่ไม่มีที่พอสำหรับเราเช่นกัน
ซึ่งก็รู้และเข้าใจมาตลอดในฐานะของตัวเองนะ
รู้ด้วยว่ายังไงมันก็ต้องมีเหตุการณ์แบบนี้
ไม่โกรธหรอกนะ...เข้าใจดีสำหรับสิ่งที่เค้าทำ
เพราะเป็นเรา เราก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกัน
แต่พอถึงเวลา มันก็อดที่จะเศร้าไม่ได้
ยิ่งพอเวลาเดินข้ามเส้นเข้าวันใหม่
ต้องอดใจไว้แทบตายไม่ให้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด
ไม่ว่าจะแค่ส่งข้อความหรือโทรไป
มันก็ไม่ควรทั้งนั้น...
รู้ทั้งรู้ว่าเค้ากำลังเลี้ยงฉลอง
ป่านนี้คงกำลังมีความสุข
ความสุขที่เราเคยพูดเองว่า
พร้อมที่จะเห็น...และยินดีด้วย
วันนี้...ความสัมพันธ์ของเราไม่เปลี่ยนแปลง
ทุกสิ่งทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เป็นธรรมดา มีขึ้นมีลง
เงียบบ้าง หัวเราะบ้าง  ยิ้มให้กันบ้าง หมางเมินบ้าง
แต่รวม ๆ แล้ว ทุก ๆ อย่างก็ยังเป็นความรู้สึกดี ๆ เหมือนเดิม
แค่วันนี้ มันเหงา ๆ แปลก ๆ
รู้ว่าแค่นอนหลับแล้วตื่นขึ้นมา
พรุ่งนี้เราก็จะได้เจอกัน
แต่มันก็อดเศร้าไม่ได้...
ที่คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามว่า
เมื่อคืนฉลองกับใคร
เศร้าเนอะ.....