Ninjaarch

รู้สึกมั้ยเนี่ย..ทำไมมันตึงเครียดกันขนาดนี้
กลับบ้านกันดีไหมคะ
ไปตากฝนกันอยู่ทำไมคะ
คิดถึงคนที่บ้าน..คิดถึงครอบครัวกันนะคะ
สถานการณ์มันจะบานปลายวุ่นวายไปกันใหญ่
ไม่ว่าใครจะดีจริงหรือเลวจริง
ที่แน่ ๆ คือความย่อยยับของคนบ้านเมืองเดียวกันนะคะ
ไม่เข้าข้างใครทั้งนั้นค่ะ
แค่ไม่อยากเห็นเลือดอีกแล้ว
ไม่ว่าเลือดจริง หรือเลือดปลอม
เพราะเป็นเลือดไทยเหมือนกัน
ไม่ว่าอะไรจะเกิดหรือไม่...
"กลับบ้านนะคะ"

ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจ หรือ มีการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจ ประชาชนจะเป็นเหยื่อเสมอ

edit @ 20 Jun 2008 01:26:40 by ninjaarch

ว๊อยๆๆ
คือแบบว่าไปเจอกริยาทราม ๆ ของคนขายของมาค่ะ
ขอไม่ลงรายละเอียดแล้วกันนะคะ เสียอารมณ์
คร่าว ๆ ก็คือเจ๊แกแบบ แย่มาก ๆ แล้วกัน
ก็คิดดูเราเข้าไปซื้อในอารมณ์ลัลลาเธอยังสามารถป่วนให้เราวีนแตกได้ง่ะ
ตอนนี้โมโหมาก ๆ
จนอยากจะขับรถกลับไปดูหน้าอีกซักรอบเลยทีเดียว(พร้อมอาก้า)
หลังจากที่ระบายสิ่งที่ได้เจอมาให้คนในบ้านฟังแล้ว
รู้สึกดีขึ้นค่ะ แต่ยังไม่หายโมโหซะทีเดียว
แม่บอกว่า...นี่แล้วเจอแบบนี้ ทำไมยังซื้อมันอีก
เป็นแม่ก็เอาไปคืนแล้วเอาตังค์มาบอกจะไปซื้อที่อื่นแล้ว
เราก็เออ...น่านเสะ ทำไมไม่เอาตังค์คืนมาฟระ
มีคนบอกว่าเวลาเครียด ๆ เนี่ยให้ระบายออกโดยการเขียนจะช่วยได้
ขอลองหน่อยเหอะนะคะ
ใครผ่านมาอ่านถือซะว่าซวยเอ๊ยไม่ใช่ ๆ
ผ่านหูผ่านตาไปนะคะ
เราน่ะนะ พยายามเก็บอารมณ์เพราะว่าไม่อยากทำตัวเป็นเด็ก ๆ
ที่ขี้โมโห ขี้วีน และโวยวาย
เราก็ว่าเราก็ดีขึ้นนะ
อย่างตะกี๊เนี่ย...ไม่มีสาเหตุให้เจ๊แกน่าจะอารมณ์เสียเลยน่ะ ขอบอก
(กรูยังงอยู่เนี่ยว่าไปเตะต่อมทอลซิลแกตอนไหนฟระ)
แต่เราก็เข้าใจสัจธรรมแล้วว่า
ความนิ่งเนี่ยใช้ได้กับคนบางประเภทเท่านั้น
กับคนอีกประเภท(อย่างเจ๊)
คงต้องใช้กลยุทธ์ทางสงครามเท่านั้นจึงจะช่วยได้
ไม่อยากเลยค่ะ ...แต่ ทนไม่ไหวจริง ๆ 
ว๊ากกกกกกกกก......ย๊ากกกกก...........กกกกกก

edit @ 14 Jun 2008 14:43:04 by ninjaarch

"ไปเชียงใหม่!!!"
รู้สึกว่าน้าน..นานแล้วนะที่ไม่ได้ยินประโยคอันไพเราะขนาดนี้
ภายหลังจากก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเอง
อยู่ในมุมเล็ก ๆ ของเมืองใหญ่
จนรู้สึกว่าเริ่มถึกขึ้นทุกวัน
เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า

เมื่อคุณหมอจอมโวยกับสถาปนิกขี้วีนมาเจอกัน
คุณหมอขี้โวย: แก ๆ ออกแบบบ้านให้ช้านหน่อยเด่ะ
สถาปนิกขี้วีน : บ้านเดิมให้มันได้อยู่ซะมั่งเหอะแก..อย่ามาแด๊ะ(กาแดะ..ในภาษาทั่วไป)
คุณหมอขี้โวย: เฮ้ย ๆ นี่เรื่องซีเรียสเว๊ย ช้านจาสร้างบ้านจริง ๆ เบื่อกรุงเตบบบบบ(คิดภาพหมอสูฯตามโรงบาลที่คุณเห็นกำลังดิ้นทุรนทุรายดูดิ --")
สถาปนิกขี้วีน :แล้วจะสร้างที่ไหนอีกยะ
คุณหมอขี้โวย : เชียงใหม่..เย้..เย
สถาปนิกขี้วีน : มีที่แล้วเหรอ
คุณหมอขี้โวย :มีแว๊วว อยู่สันทราย แกออกแบบให้ช้านนะ..น้า..นะ ฯลฯ
มันออกอาการอ้อนเกินวิชาชีพตัวเองอีกแระ ไม่รู้ว่าคุณแม่ที่เคยให้มันทำคลอดมาเห็นเข้าจะว่าเยี่ยงไรนี่
สถาปนิกขี้วีน : แกต้องออกค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ค่ากิน ค่าเที่ยว ต้องแบบวีไอพี ห้ามอั้นตกลงมะไม่งั้น
                     ช้านจะให้วิศวกรทำคานใหญ่หนาพิเศษ ให้แกขึ้นไปแล้วลงไม่ได้ทั้งชาติแน่
คุณหมอขี้โวย : เออ..ก็ได้วะ แกรับปากแล้วนะไม่งั้นช้านจับแกทำหมันถาวรจริง ๆ ด้วย!!
............................................................................................................................
จากเหตุการณ์ดังกล่าว
ทำให้เรามีโอกาสเดินทางไปพักผ่อน(เรื่องบ้านมันเหรอ555  ไว้ทีหลังย่ะ)
รวมทั้งสิ้น4 คืน 5วัน
ภายหลังจากที่เลื่อนแล้วเลื่อนอีก กว่าตารางของเพื่อนสองคนจะมาพบกันได้
ก็เล่นเอาหอบจับ..
เชียงใหม่(เมื่อไม่กี่วันมานี้...อาจรวมถึงปัจจุบันที่มาถึงกทม.แล้ว)
ฝนตกแทบทุกวัน...ตกเอาๆ..ตกไม่เกรงอกเกรงใจ
แต่เชียงใหม่ก็คือเชียงใหม่
มนต์เมืองเหนือขลังอลังการวี๊ดบึ้มเสมอมา
ไม่สงสัยเลยว่าทำไมใคร ๆ ก็อยากมาอยู่
เรานอนที่บ้านแม่แก้ด อ.สันทราย
มีความสุขกับสังคมชาวบ้านแถวนี้จริง ๆ
ยิ้มแย้มแจ่มใส มีน้ำใจ
ไม่รู้จักกันก็ยิ้มให้กันได้
(ถ้าเป็นแถวนี้ เดินออกไปยิ้มให้ห้องข้าง ๆ มันยังหาว่าเราปัญญาอ่อนเลย)
แต่รู้สึกเป็นห่วงเชียงใหม่อยู่เหมือนกันนะ
วัตถุนิยมเข้ามารวดเร็วเหลือเกิน
ตราบใดที่คนเมืองยังคนเห็นคุณค่าของบ้านเฮาเมืองเฮาเน้อปี๊น่อง(พยายามเลียนเสียงสุดริด555)
ความเจริญใด ๆ คงทำร้ายเฮาบ่ได้
หนักแน่นเข้าไว้นะคะ
เราจะได้มีเมืองเชียงใหม่ที่น่ารักตลอดไป
สำหรับยัยคุณหมอเพื่อนเรา
ประเด็นนอกจากไปดูบ้านแล้ว
เราต่างก็รู้กันว่า การเดินทางครั้งนี้ คือการกลับมารวมกันของเพื่อนเก่า(ไม่แก่ย่ะ)
คุณหมอได้วางเสื้อกาวส์และเราก็ได้โยนภาระบางอย่างทิ้งไว้ชั่วคราว
เราพูดคุย เราเล่น เราเที่ยว เราสนุกสนาน เรามีความสุข
เพื่อที่จะกลับมารับผิดชอบชีวิตตัวเองและผู้อื่นอย่างเต็มที่ต่อไป
จริง ๆ แล้วการไปเชียงใหม่คราวนี้...
สำหรับเรา ไม่ได้อยู่ที่การที่ได้ไปเที่ยวที่สวย ๆ กินอาหารดี ๆ อร่อย ๆ
(จริง ๆ มันก็ดีอยู่หรอกนะแต่ไม่ทั้งหมด)
แต่อยู่ที่เราได้อยู่กับตัวเอง อยู่กับเพื่อนเก่า
ภาพประทับใจของเรากลับเป็นตอนที่เรานั่งอยู่บนกระบะหลังรถ
ชมภาพสองข้างทางไปเรื่อย ๆ
ทุ่งนาสีเขียว วัดวา บ้านเรือน วิถีชีวิตยามเย็น
อาจจะรวมถึงความหวาดเจี๋ยวเมื่อมันมืดแล้วก็ยังต้องนั่งผ่านวัดร้างนั่นด้วย!!
แต่เชียงใหม่
.."เราจะคิดถึงเธอ"..

 

edit @ 19 May 2008 09:20:12 by ninjaarch